Læreplanverket 1997, s. 264 (skann 270)

naturen og dessutan fremje omsorga for dei utsette delane av naturen. Det kan gi elevane opplevingar og få dei til å forstå seg sjølve som ein del av naturen, og utvikle positive holdningar hjå dei til naturvern og til miljøvern. Arbeidsmåtar i faget I kroppsøving er arbeidsmåtane først og fremst knytte til fysisk aktivitet. Arbeidsmåtane må veksle mellom friare arbeid, løysing av oppgåver og instruksjon, og gi spelerom for eksperimentering og skapande verksemd. Varierte og stadige røynsler med grunnleggjande rørsler verkar avgjerande inn på utviklinga til det einskilde barnet. Arbeidsmåtane skal stimulere fantasien og gi elevane høve til å utvikle den fysiske dugleiken. Elevane bør arbeide individuelt, i grupper og på tvers av kjønn og alder for å få ei rikare røynsle med rørsler og for betre å forstå måtar å røre seg på, både hjå seg sjølve og hjå andre. Det hjelper og til med å fremje eit godt klasse- og skulemiljø. Leik skal dominere på småskulesteget og elles gjennomsyre arbeidsmåtane på alle steg. Gjennom iver og utprøving i leik i ulike miljø hjå barna sjølve får dei vanlegvis trena opp grunnleggjande rørsler fram til rørslene blir automatiserte. Samarbeid og kappestrid er ein del av kroppsøvingsfaget. Aktivitetar der elevar konkurrerer gruppevis eller klassevis, kan vere ein god måte å utvikle samarbeidsevne og gruppekjensle på. Å konkurrere med seg sjølv kan verke motiverande i høve til arbeid i delar av faget for den enkelte. Konkurransar kan ha andre og meir negative sider som ikkje høyrer heime i kroppsøvingsfaget, og ein må ikkje leggje vekt på ei individuell rangering av elevane. Grupper bør vere tilfeldig samansette eller vere samansette ut frå ei vurdering gjord av læraren. At elevar sjølve vel lag eller grupper har gitt mange ei kjensle av å vere lite verd. Der det er naturleg, blir arbeidsmåtane i stor grad knytte til lokalmiljøet og til lokale tradisjonar. Ut frå eit livbergingssynspunkt har aktivitetar i naturen og spesielt i vatn ei særstilling i skulen. Desse aktivitetane legg eit grunnlag for å kunne ferdast trygt i naturen. Elevane bør til vanleg tileigne seg kunnskap ut frå praktiske situasjonar. Gjennom opplæringa må elevane få vite kva som skjer i kroppen i samband med den fysiske aktiviteten, og dei må utvikle kroppsmedvit i tilknyting til det å vere i rørsle. Etter kvart som elevane blir eldre, må ein i større grad analysere og vurdere aktivitetane deira. Når kroppsøving er med i temaundervisning og prosjektarbeid, er det viktig å halde i hevd eigenarten til faget, nemleg det å vere fysisk aktiv. SIDE 264 KROPPSØVING

Læreplanverket 1997 s. 264 skann 270

Siter